oRTHOdRONE
Play

NUMERYCZNY MODEL
POKRYCIA TERENU

Slider

NUMERYCZNY MODEL
POKRYCIA TERENU (NMPT)

Play
Slider

NUMERYCZNY MODEL POKRYCIA TERENU (MODEL TERENU Z DRONA)

Bezzałogowe statki powietrzne (BSP) znalazły zastosowanie również w fotogrametrii.  Na bazie wykonanych z ich wykorzystaniem fotografii opracowuje się mi.n numeryczny model pokrycia terenu (NMPT), często w skrócie określany jako model terenu z drona.


PLANOWANIE LOTU
Podobnie jak w przypadku pozostałych rodzajów modeli 3D tworzonych z użyciem BSP, warunkiem powstania wysokiej jakości numerycznego modelu pokrycia terenu z drona (NMPT), jest odpowiednie zaplanowanie i wykonanie lotu.

Właściwie zaplanowany nalot pozwala zebrać kompletny i poprawny materiał zdjęciowy oraz zwiększyć bezpieczeństwo lotu. Loty tego typu zwykle wykonywane są jako misje autonomiczne, w planowaniu których należy określić:

  • obszar nalotu,
  • wysokość nalotu oraz GSD (Ground Sampling Distance czyli terenowy rozmiar piksela),
  • pokrycie podłużne i poprzeczne zdjęć (zwykle 60-90%).
W planowaniu uwzględnia się możliwości wykorzystywanego drona (zasięg) i kamery (wielkość matrycy, ogniskową obiektywu). Wybór powyższych parametrów zależy od końcowego produktu oraz cech terenu opracowania.

OSNOWA FOTOGRAMETRYCZNA
Przed wykonaniem lotu BSP projektowana jest osnowa fotogrametryczna, czyli zbiór punktów o określonych współrzędnych, które można zidentyfikować zarówno w terenie, jak i na zdjęciu. Jako fotopunkty służyć mogą punkty naturalne (punkty niesygnalizowane tj. szczegóły sytuacyjne) lub specjalnie wyznaczone w terenie punkty sygnalizowane (np. znaki farbą).
Wraz z punktami biorącymi udział w wyrównaniu, wyznacza się punkty kontrolne, które służą do oceny dokładności opracowania. Współrzędne fotopunktów są precyzyjnie mierzone metodami geodezyjnymi.

NUMERYCZNY MODEL POKRYCIA TERENU (NMPT)
Każda pozyskana podczas lotu BSP fotografia posiada elementy orientacji zewnętrznej, które definiują pozycję (dane z GPS) i orientację kątową kamery w momencie wykonywania zdjęcia (dane z IMU - inertial measurement unit). Umożliwiają one obróbkę zdjęć w oprogramowaniu służącym do obliczanie numerycznego modelu pokrycia terenu.

W pierwszym kroku opracowania numerycznego modelu pokrycia terenu program generuje chmurę punktów wiążących (tie points) tj. automatycznie wyszukuje na różnych zdjęciach odpowiadające sobie punkty. Ta operacja, określana angielską nazwą matching, oprócz elementów orientacji zewnętrznej wykorzystuje także elementy orientacji wewnętrznej: długość ogniskowej kamery, współrzędne punktu głównego w układzie fotografii, wielkość piksela oraz dystorsję.

Kolejny etap opracowania to aerotriangulacja – wielokrotnie powtarzany proces, podczas którego wyznaczane są elementy orientacji zewnętrznej każdego zdjęcia. Określane zostają matematyczne relacje między zwartym blokiem zdjęć, kamerą cyfrową i terenem – zdjęcia łączone są w jednolitą sieć geometryczną. W opracowaniach fotogrametrycznych niskiego pułapu zwykle stosowana jest aerotriangulacja metodą niezależnych wiązek. Aerotriangulacja połączona jest z autokalibracją kamery.

Opisane etapy umożliwiają wykonanie ostatniego kroku, w którym generowany jest numeryczny model terenu z drona czyli numeryczny model pokrycia terenu (NMPT).
Shadow
Slider
ORTHODRONE.png

Doradca Techniczno-Handlowy